Elżbieta Musiał – Poezje wybrane – Biblioteka Poetów tom 348

Elżbieta Musiał – poetka, eseistka, krytyczka literacka. Malarka i graficzka – ponad 20 wystaw indywidualnych w kraju i zagranicą oraz 70 prezentacji zbiorowych. Autorka 15 książek – poetyckich i eseistycznej; dwóch 30-minutowych filmów eksperymentalnych (poetyckie, autorskie, niszowe, na YouTube) – „Miej choć odwagę pamiętać” (2020) oraz „Kręgi na wodzie” (2022). Na podstawie poematu „Mówię pochyloną cambrią” powstał spektakl performance o tym samym tytule z jej udziałem (2016-2017).

W 2018 r. została laureatką nagrody im. J. Słowackiego – za całokształt twórczości poetyckiej, szczególnie za odnowienie formy poematu, za eseistykę i krytykę literacką. Ponadto czterokrotnie otrzymywała nagrody za książki roku: za tom wierszy „Tatuaż z obłoków” (Świętokrzyska Premiera Literacka, 2001), dwukrotnie za poemat „Mówię pochyloną cambrią” (1. nagroda w kategorii poezja w II Konkursie literackim im. Stefana Żeromskiego w 2014 r. oraz Nagroda im. Piotra Kuncewicza miesięcznika „Czwarty Wymiar” w 2015 r.), za poemat „Na zdjęciu wciąż żyjemy” (wyróżnienie w konkursie na najlepszą poetycką książkę XXXV Międzynarodowego Listopada Poetyckiego, 2012).

Wiersze tłumaczone były na angielski, niemiecki, bułgarski, litewski, ukraiński, białoruski, słowacki, serbski i rosyjski.

W 2024 r. uhonorowana Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a wcześniej w 2014 r. Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2002 r. otrzymała odznakę Zasłużony Działacz Kultury. W 2009 r. była laureatką Świętokrzyskiej Nagrody Kultury II stopnia.

Jest czynnym członkiem dwóch związków twórczych: Związku Polskich Artystów Malarzy i Grafików w Warszawie oraz Związku Literatów Polskich (od 2011 r. w Zarządzie Głównym ZLP, od 2015 r. w Komisji Kwalifikacyjnej przy Zarządzie Głównym ZLP; 2002-2024 w Oddziale Kieleckim ZLP, od 2025 r. w Oddziale Świętokrzyskim – prezeska).

Kuszenie

Potem przemień się w co chcesz

w młodzieńca co butnym krokiem odchodzi

w przechodnia ze spuszczoną głową na smętnej ulicy

albo w zdrowy sen do rana

później

a teraz bądź niecierpliwy

gdy stoisz kilka oddechów ode mnie

wzrokiem już zsuń z ramion sukienkę

którą bezwstydny powiew

przyciskał do wyprężonych ud

zdejmij ze mnie no zdejmij

ten mój grzech główny

zbyt długo nosiłam go na sobie

patrzyli inni widzieli jak swoją skórą lgnął

gdy tu biegłam

o tak zsuń

szybkie muśnięcie –

sutki wezbrały gorączką

chwila bezruchu

skupiona na jednym

... i taniec i galop świętych nagich ciał...

nozdrza drgające wdychają rozkosz

teraz możesz przemienić się w co chcesz

– mój niepokój jest już spokojny

(t. Tatuaż z obłoków, 2001)